Cyclus

Volgens sommigen zal ik nooit zo oud worden als ik eruit zie. Hoewel dat geen vleiende en evenmin een erg bemoedigende gedachte is, bereid ik me op de juistheid ervan toch maar voor, want


Ik vrees het spookbeeld van de ouderdom:
Je tanden vals, je rug en benen krom,
Gezichts- en spraakvermogen aangetast,
Een ander, die je kleren en je lichaam wast,
En derden, die zich over je ontfermen,
Je tegen onheil zeggen te beschermen...


En als je daarin eindelijk berusting vindt,
Dringt zich het evenbeeld op van een kind,
Dat net als jij, onzeker, hulpbehoevend,
Zijn toegediende eten kritisch proevend -
Door ieder als onmondig wordt beschouwd,
Zodat er geen verschil lijkt tussen jong en oud.


Zo zullen daarom kind en veteraan
Steeds aan de zijkant van het leven staan.


Je leert lopen achter een blokkenwagen. En je hoopt nog even te kunnen blijven lopen achter een rollator. Maar de kring is rond. Niettemin een prettige zondag.

Man & paard

Vrij algemeen wordt aanvaard, dat een mens een hoofd en benen heeft en een dier een kop en poten, al worden daarop door sommigen wel uitzonderingen gemaakt. Zo zijn er mensen, die om mij nooit duidelijk geworden redenen vinden, dat een paard een hoofd heeft en benen. Anderzijds heb ik een mens wel eens tegen een ander mens horen zeggen: "Blijf met je poten van (me, mijn vrouw, mijn kinderen) af". Helemaal consequent zijn we in het gebruik van menselijke en dierlijke ledematen dus niet en zelfs soms koppig. We spreken ook van een "potige" kerel, terwijl het dus eigenlijk "benig" zou moeten zijn.
Ik stel deze kwestie hier even aan de orde en ter discussie, omdat ik met het juiste gebruik van poten, benen, kop en hoofd een beetje in de problemen kwam bij het maken van een gedichtje:


Een eigenzinnig paard uit Made,
Ging in Zandvoort beentje baden.
Maar wat te ver in zee - o wonder,
Daar ging het bijna hoofdje onder.


"Dat is wel een discussie waard", 
Vermoedde toen dat hoofdig paard
En spoedde zich toen heel snel henen,
De staart beschaamd tussen de poten.


En nu maar zien, wie er het eerst reageert: één of meerderen van mijn trouwe lezers of mijn dochter. Want u zult inmiddels wel gemerkt hebben hoe kritisch en bijna hinderlijk zij haar vader volgt. Tot leeringh ende vermaeck misschien, maar toch...

Fietsen

Fiets gestolen? Pech gehad.
Dan er zelf maar één gejat.


De fiets is in ons land inmiddels collectief bezit geworden en wordt derhalve geacht, wit van kleur te zijn. En niet langer op slot te staan of aan gemeentelijke eigendommen als lantaarnpalen, brugleuningen en hekken, verkeers- en reclameborden e.d. vastgemaakt te zijn. Stond er voor de oorlog nog een gevangenisstraf van een jaar op het stelen van een fiets, nu hoef je als slachtoffer niet eens meer aangifte te doen. Je mag via Internet nog wel een formulier invullen, maar dat wordt niet gebruikt ten behoeve van de opsporing, maar uitsluitend voor de statistieken. Die dus een volstrekt verkeerd beeld geven, want het invullen heet vijf minuten te kosten, maar als je er na twintig minuten mee klaar bent en het formulier wilt verzenden, blijkt de "pagina verlopen" en kan je dus opnieuw beginnen. Dan maar liever meteen zelf een fiets geleend.


Een ander, maar met het bovenstaande wellicht toch verband houdend advies stond (en staat misschien nog wel) in de handleiding van de Sparta-ION-fiets. "Verwijder het achterwiel niet. Het verwijderen kan de prestaties van de fiets beïnvloeden". 't Is maar dat u het weet. Door medici wordt op hun vakgebied hetzelfde geadviseerd. U hoeft "fiets" maar te vervangen door "mens" en "achterwiel" door "hart". Dat moet met de moderne techniek toch een kleine moeite zijn.


Nog een paar maanden en ik word door Maarten Ducrot en Herbert Dijkstra weer helemaal bijgepraat over "het nieuwe fietsen" (en dus niet over nieuwe fietsen, want dat is heel wat anders). Ik zie er nu al naar uit, want hun dagelijks commentaar verrijkt men wielerjargon en mijn kennis van het fietsen en het gebruik van tweewielers aanzienlijk. Jammer, dat Johan Cruijff alleen maar verstand heeft van voetballen, anders werden we vast nog wel verrast met een uitspraak in de trant van "Elk voorwiel hep ze achterwiel".

Natuur & milieu

Toen ik eens voor't eerst een vrouw bezocht,
En voor haar wel vierentwintig rozen kocht,
Is het mij toch waarlijk overkomen,
Dat me dat niet in dank werd afgenomen.


Nu, diverse decennia later, denk ik met een glimlach terug aan dit voorval. Maar toen zat ik er toch behoorlijk mee in m'n maag. Sta je daar met hoopvolle verwachtingen en een grote bos rozen op de stoep en krijg je meteen na binnenkomst te horen, dat de bloemen niet op prijs worden gesteld, omdat die in de natuur thuishoren en niet in een vaas. Zo dacht ze erover en zo zéi ze het ook. Nee, erg behaaglijk voelde ik me niet en het is dan ook niks geworden. Maar ik hád het natuurlijk kunnen weten, want ze woonde in een zomerhuisje, dat deel uitmaakte van een stevig omheinde verzameling van vergelijkbare huisjes én bewoners, allemaal de naturistische beginselen toegedaan, al heb ik er die avond weinig van gemerkt. Nee, ik ben niet erg aan mijn trekken gekomen.


Aan deze treurige ervaring moest ik denken, toen ik elders een digitale discussie over Valentijnsdag las en een deelnemer openhartig bekende, op zulke (en alle andere) dagen een ander nooit met een bos bloemen te zullen verrassen, om hierboven  gemelde redenen. Zelf neem ik in het vervolg maar kunstbloemen mee. Die zijn weliswaar wat duurder, maar gaan veel langer mee. De noodzaak daartoe heeft zich echter sindsdien nooit voorgedaan.


Het zijn steeds weer de mensen en de menselijke activiteiten op kleine en grote schaal, die flora en fauna én de mensheid zelf bedreigen en zelfs het hele klimaat ontregelen. Het is de mens, die het evenwicht op aarde verstoort. En daar is natuurlijk heel gemakkelijk iets aan te doen. Een beetje radicaal, maar wel heel effectief. Milieugroepen zijn op de goede weg. Ze vergeten alleen, dat iedere verbetering bij jezelf begint. Als ze daar maar van doordrongen zijn, valt binnenkort een grote opruiming te verwachten. En krijgt Nevil Shute toch nog zijn zin.
Voorlopig houd ik het erop, dat God lang geleden wat al te voortvarend in zijn werkplaats bezig is geweest. Net één diersoort teveel gemaakt.
-------------
Bovenstaand stukje had ik nog maar net aan de openbaarheid prijs gegeven of de telefoon ging alweer. Dat kon alleen mijn dochter maar wezen.
- Hoi pa, met Arnold. Nou ken ik je weer. Wat een strijdlust. Een beetje radicaal en zelfs blasfemistisch, maar dat mag ik weg. Ik las je stukje net bij Gerda op de computer.
- Dag Nol, da's lang geleden... Maar leuk, dat je mijn stukje weet te waarderen. Je zus zal er waarschijnlijk wel anders over denken.
- Ja, dat geloof ik wel. Ze rukt de telefoon al bijna uit mijn hand. Hier is ze...
- Hoi pa, is dat echt gebeurd, met die bloemen? Of heb je maar weer wat verzonnen?
- Echt gebeurd.
- Daar heb ik je anders nooit over gehoord.
- Was ook ver voor jouw tijd. Nou.... ver .... maar in ieder geval voor jouw tijd.
- En als je over God spreekt, mag je dat wel eens wat eerbiediger doen. En het bezittelijk voornaamwoord "zijn" met een hoofdletter schrijven. En werkplaats.... Nee pap, niet erg fijntjes....
- En dan heb ik het over de tekenkamer nog niet eens gehad. Want daar wordt ontworpen, wat in de werkplaats in elkaar wordt geknutseld. Bezie de mens en oordeel zelf: veel bijzonders is het niet geworden.
- Nou pap, ik hoor het al. Ga maar weer gauw gedichtjes schrijven over bijtjes en bloemetjes. Daar zal niemand zich aan storen. Als je het tenminste een beetje netjes houdt.
- Ja, met je vader weet je maar nooit....

Werkplaats

De entree van het complex heeft nog wel iets weg van een theater: een grote hal met rechts een uit de kluiten gewassen receptie met dito receptioniste achter de balie en links een ondanks het vroege uur al redelijk bezette foyer, maar als daarna al gauw een groot aantal geparkeerde rollators zichtbaar wordt, moet de indruk van een schouwburg snel worden herzien.


"Zo'n ziekenhuis is eigenlijk net een fabriek, vindt u niet?" zeg ik tegen een wat hulpeloos rondkijkende man, naast wie ik heb plaatsgenomen als ik eindelijk de afdeling heb gevonden, waar ik wezen moet.
"Ik vind het meer een werkplaats. Een soort schadeherstelbedrijf, al zullen ze misschien niet alle onderdelen van een mens in het magazijn op voorraad hebben".
"U zou zo'n ziekenhuis meer willen vergelijken met een garagebedrijf", veronderstelde ik.
"Ja, inderdaad. Zoals je je auto naar een garage brengt voor een paar nieuwe banden, zo breng je je vrouw naar het ziekenhuis voor een nieuwe heup".
"Alleen is in het ziekenhuis het gereedschap wat verfijnder".
"Dat mag ik wel hopen ja. Ik denk tenminste niet, dat ze zo'n nieuwe heup met een steeksleutel zullen vastzetten".
"En in de garage zullen ze weinig aan pincetten hebben", zo deed ik ook maar een duit in het zakje.
"Waar komt u eigenlijk voor, als ik vragen mag?"
Ik boog me een beetje naar hem over en fluisterde, waar ik voor kwam.
"Oh, daar is mijn zwager ook aan geholpen, maar hij heeft het niet.... nee, ik moet het anders vertellen. Mijn zwager had al heel lang last...
"Meneer Harmsen?" riep een frêle verpleegkundige door de wachtruimte.
De man naast me stond op.
"Sterkte in ieder geval", wenste hij mij toe.


"Was alles goed, pa?" wilde mijn dochter 's middags weten.
"Ja hoor, de carrosserie bleek nog in prima staat. Van de motor moeten alleen de kleppen wat worden bijgesteld".
"Hoe bedoel je? Moet ik me zorgen maken?"
"Je hebt je nog nooit zorgen om je vader gemaakt, dus dat zou ik nu ook maar niet doen".
"Als jij het zegt.... Heb je gisteren trouwens nog Valentijnskaarten gehad?"
"Ik??"
"Ja, waarom niet? Een ouwe vlam van vroeger, misschien...".
"Nee hoor, helemaal niks. Maar ik heb er elders op Internet toevallig wel een gedichtje over geschreven. Die het gelezen hebben, vonden het heel mooi, maar jij zult er wel weer niks aan vinden".
"Laat eens horen dan..."
"Nee, zoek het maar op".
"Heb je mijn weblog trouwens al gevonden".
"Nog geen tijd gehad".
"Nee, dat zal wel niet. Je hebt het nog nooit zo druk gehad, sinds je niks meer doet".


En waarachtig, ze heeft gelijk.

Open deur

De zondagmorgen breng ik meestal grotendeels in bad door. Uit hygiënische overwegingen, maar ook om redenen van laten we zeggen: doelmatigheid. Want in horizontale houding worden mijn hersenen (voor zover nog aanwezig) het meest geactiveerd. Met een klassiek muziekje op de achtergrond kom ik dan tot vaak heel  creatieve gedachten. Die ik helaas grotendeels al weer vergeten ben, wanneer ik eenmaal in mijn kleren ben gestapt.


"Leg dan een blocnote naast het bad neer", heeft mijn dochter me al eens geadviseerd, maar dat bleek toch niet zo praktisch. En een deurtje in het bad, om zonder riskante klauterpartijen snel even naar mijn bureau te lopen, helpt ook niet echt. Ik heb een bad met een deurtje altijd als een pratical joke beschouwd, een surrealistisch fantasietje van een Italiaanse ontwerper o.i.d., maar ze schijnen echt te bestaan. Kijk maar. Leuk om te zien, al houd ik zelf in bad meestal mijn badjas niet aan.
En terwijl ik net zit te bedenken, dat volgens de ex van mijn dochter een bad met een deurtje haast wel een uitvinding van een vrouw moet zijn, belt Gerda.
- Ik zat net aan je te denken.
- Da's altijd goed om te horen.
- Of eigenlijk aan je ex...
- Oh, doe dát maar liever niet. Waarom moet jíj in hemelsnaam aan mijn ex denken?
- Ach, ik zat wat na te denken over een bad met een deurtje....
- Ja, dat lijkt me inderdaad heel handig voor jou.
- Zie je wel, dan had je ex toch wel een beetje gelijk..
- Hoezo? Ik kan het even niet volgen.
- Nou, dat de denkwijze van de vrouw wel eens op gespannen voet wil staan met de logica.
- Je bedoelt: dat een vrouw niet logisch kan denken? Ik snap alleen niet wat dat ermee te maken heeft.
- Ik zal proberen, het uit te leggen. Stel je voor: het is zondagmorgen en terwijl je vader zijn ontbijt klaar maakt en zijn eitje nuttigt, laat hij onderwijl het bad vol lopen. Na een kwartier is hij klaar met eten en is het bad meestal ook voldoende vol. Je vader loopt naar de badkamer, denkt: makkelijk, zo'n deurtje, hoef ik niet over die hoge rand te stappen, met alle risico's van dien, doet het deurtje open en...
- Precies..... nee, wacht eens even..... maar kun je niet beter een douche nemen? Zit je ook niet in je eigen vuil...
- Stop maar Ger, ik hoor het al. Ander onderwerp. Wat vind je hier van:


Mevrouw De Haan, een contradictio in terminis,
Weet als geen ander mens wat werven is,
En al doet zij dat meestal ten eigen bate,
Geen mens heeft dat tot nu toe in de gaten.


- Een leuk rijmpje pap, maar waar slaat het op?
- Eigenlijk nergens op. Het schoot me zo spontaan te binnen. Vanmorgen, in bad. Dat zou onder de douche vast niet gebeurd zijn.
- Ga dan in het vervolg maar onder de douche....
- Niet mooi?
- Zoals je zelf ook al zei: het slaat nergens op. Als je een gedicht schrijft wil je toch bepaalde gevoelens kenbaar maken of een boodschap uitdragen. Maar dit is helemaal niks. Het rijmt, maar daar is ook alles mee gezegd.
- Misschien gaan de mensen zich wel afvragen: wat zou hij daar toch mee bedoelen?
- Nee pap, de mensen zullen zich afvragen, of je niet wat interessanters te vertellen hebt. Trouwens, die eerste regel snap ik al niet. Hoezo: contradictio in terminis?
- Nou Ger, ga daar dan maar eens over nadenken.
- Ik zou het maar gauw van je weblog halen, als ik jou was. Al die ijdeltuiterij.... Dan ziet mijn weblog er heel wat... eh .... klantvriendelijker uit. En nou wil je natuurlijk weten, waar je die kunt vinden? Dat zoek je zelf maar mooi uit. Ben benieuwd hoe lang je erover doet.


Wat zei Goucho ook al weer? "Women should be obscene and not heard".

De draad kwijt

Het was toch slecht weer, dus vandaag maar eens wat rondgekeken in de Internet-nieuwsgroep "Taal", in de hoop en veronderstelling, daar misschien nog eens een leuk idee op te doen. Want welk mens is tenslotte nog origineel? Zelfs Frits Abrahams niet. In zo'n nieuwsgroep wordt door iemand een onderwerp aan de orde gesteld, waarop anderen vervolgens kunnen reageren. En dat ook naar hartelust doen. En aldus ontstaat een "thread" of "draad", zoals dat in het jargon heet. Naarmate de lengte van de draad toeneemt, raak je hem ook sneller kwijt. Er is vaak zelfs geen touw meer aan vast te knopen. En tenslotte vliegt men elkaar vaak verbaal in de haren. Einde draad. De scheldkanonnades worden soms bij een nieuw onderwerp weer voortgezet. Dat alles neemt niet weg, dat velen toch een behoorlijke dosis taalkundige vindingrijkheid en originaliteit aan de dag weten te leggen. En een gevoelige antenne hebben voor taalkundige hoogstandjes of faliekante miskleunen van anderen, al laten sommigen het wonderbaarlijk snel laten afweten, als een zin moet worden ontleed. Maar gelukkig geschiedt alles onder een de identiteit verhullende schuilnaam, meestal ook van veel fantasie en creativiteit  getuigend. 


Maar per saldo best de moeite waard om er eens rond te neuzen. En er bijvoorbeeld te lezen, hoe de politie in een gestolen Audi een paar criminelen achterna zit: "De twee werden in een gestolen Audi A8 achtervolgd door de politie", zo meldde Teletekst. Overigens best een leuke auto om boeven mee te vangen.