Snippers

Omdat ik niets te verbergen heb, publiceerde ik hier een paar dagen geleden een onvoltooid gedichtje. Ik wist na de vierde regel werkelijk niet, wat de vrouw uit dat versje de mannen nou eigenlijk wilde laten geloven:


Met haar loslippigheid,
Van onder en van boven,
Wist zij van tijd tot tijd
Menig man te doen geloven..



Ongevraagd kreeg ik verrassend genoeg van diverse lezers suggesties voor aanvulling of voltooiing van het versje. De meeste konden niet door de beugel en die laat ik hier dan ook onvermeld, zoals bijvoorbeeld:


Dat bij een gesloten mond,
Er niets naar binnen komt.


Woorden van gelijke strekking  zei mijn moeder vele decennia geleden al tegen me, toen ze de inhoud van een potje Olvarit (ik geloof spinazie) bij mij naar binnen trachtte te krijgen.
Dus aan zo'n aanvulling heb ik niets. Een open deur... Al moet ik toegeven, dat ik desondanks nog heb geprobeerd om een diepere gedachte achter die twee regeltjes te ontdekken. Vergeefs, helaas.
Een andere lezer schreef, dat naar zijn mening ik me bij het maken van gedichtjes meer laat leiden door bepaalde rijmcombinaties of taalkundige spitsvondigheden, dan door emoties, gevoelens van romantische of erotische of dergelijke aard. 
Dat is helemaal juist, midden in de roos, al ben ik bang, dat ik de betreffende lezer daarmee ietwat teleur stel.


Daarom, én om de geest te slijpen tot besluit een eenvoudige, taalkundige opgave, die niettemin heel wat mensen voor problemen heeft gesteld, inclusief de krant, waaraan onderstaand bericht is ontleend. Vraag is, of het in de volgende zin hangt moet zijn of hangen? En waarom.


GOUDA - De groep Marokkanen, die een 15-jarig meisje in Gouda heeft belaagd en haar fiets stal, hangt/hangen volgens de politie forse straffen boven het hoofd.

Boeken

Willem Elsschot

Al weer een biografie van Willem Elsschot, nu door Vic van de Reijt, die zich overigens al eerder intensief bezig hield met Elsschot en o.a. diens Brieven uitgaf: bijna 1300 stuks, waar nodig uitvoerig toegelicht. De briefvorm was Alfons de Ridder overigens op het lijf geschreven, evenals Gustav Flaubert, die volgens menigeen en mij mooiere brieven schreef dan romans. Maar Elsschot is voor mij vooral onsterfelijk geworden door dat ene gedicht, Het huwelijk, en dan in het bijzonder de woorden: "want tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren", woorden, die her en der worden gebruikt, door Jan en alleman, te pas en te onpas, bij nacht en ontij, te hooi en te gras, bij weer en wind, in voor- en tegenspoed, te land, ter zee en in de lucht, kortom: waar en wanneer niet?
Vic van de Reijt is behalve een Elsschot-kenner ook een liefhebber van het light verse en van secundaire literatuur, deugden, die zich goed laten combineren met Elsschot, die in de ogen van zijn kinderen zélf eerder een ondeugd was. Wat mij betreft mag u dus best een bijdrage leveren aan het banksaldo van Van de Reijt, is het niet voor zijn biografie of brieven van Elsschot, dan voor zijn  Ik wou dat ik twee hondjes was, een uiterst amusante bloemlezing van Nederlandse nonsens- en plezierdichters. Er is tenslotte al genoeg ellende in de wereld. En het is bovendien Boekenweek.


Heeft u dat nou ook? Als ik naar de foto van  Kader Abdolah op de achterzijde van het boekenweekgeschenk kijk, denk ik steeds, een vermomde Kees van Kooten te zien. Wat wél meteen een gretige lezer van me maakt.
Maar de (eigen) theatershow "De vrouwen van Kader Abdolah", waarmee in Carré de Boeken(anderhalve)week wordt afgesloten, doet mij het ergste vrezen. Een programma rond de vrouwen, die Abdolah hebben geïnspireerd in sociaal, politiek, cultureel of ander opzicht. Ik ben vooral in dat andere opzicht geïnteresseerd, want hoe je je door Yvon Jaspers ("Boer zoekt vrouw") kunt laten inspireren, is me niet helemaal duidelijk, vergt althans te veel van mijn voorstellingsvermogen.


Maar misschien steek je er toch wat van op, zoals ik ook van een anti-rook-cursus veel heb opgestoken. Trouwens, nu de pensioenfondsen zo in de problemen zitten, schijnt men het roken weer te willen bevorderen om ook langs die weg het aantal pensioengerechtigden terug te dringen. Een hele legitieme reden om te stoppen met stoppen met roken. Ik ben zelf al jaren geleden gestopt met roken en wel op het moment, dat ik dacht een pijp in mijn mond te hebben, terwijl het een sigaar bleek te zijn. Dat gat in mijn hand ben ik nooit meer kwijtgeraakt. En die pijp heb ik aan Maarten (Ducrot) gegeven. Die zal straks nog een zware roken.

Losse flodders

De boog kan niet altijd gespannen zijn. Ik heb ook nog geen reactie van Rijkswaterstaat gehad op mijn ingediende klacht, dus daarom vandaag maar eens wat opgekomen zaaigoed uit eigen (taal)tuin en de akkers van anderen. Hopelijk ter leeringh ende vermaeck.


Voor de kenners. Gehoord in het GelreDome tijdens een wedstrijd van Vitesse:
"Ai... zattie nou of zattie niet?"


Trappen van vergelijking:
groot - groter - grootst
ijs - ijzer - eist


Zei mijn dochter laatst:
"Je wilt eigenlijk graag thuisblijven, maar je haar zit zo goed..."


Zei een bevriende begrafenisondernemer onlangs:

In deze eikenhouten kist
Rust een ontspoorde machinist

"Ik houd van Beet- en kerkhoven"


Aanbeveling:
Het lezen van een priapee
Brengt menigeen op een idee.


Onvoltooid gebleven gedicht:
Met haar loslippigheid,
Van onder en van boven,
Wist zij van tijd tot tijd
Menig man te doen geloven.....


Raadselachtig:
In een zomerhuisje te Cadzand,
Zaten eens twee teken aan de wand.
Dat was een teken aan de wand...
Hoe leg je een buitenlander, die net enthousiast aan zijn inburgeringscursus is begonnen, dat nou uit?


Ook vreemd:
Een handwerksman uit Nederland
Maakte in Brugge zich van kant.


Adembenemend:
Smart- en dronkenlappen
Doen naar adem happen.


Oude wijsheid:
Wie niet waagt
Blijft altijd maagd.


Celibaat het niet, het schaadt ook niet. Met een Deken onder de lakens is echt niet alleen van deze tijd. In de "Koddige opschriften", verzameld door Hieronymus Sweerts (1629-1697), kan men al lezen:
Wanneer de bierdrinker is bij de tonne,
En de monnik bij de nonnen,
En de paap bij de begijnen,
Dan is een ieder bij de sijnen.


En dat al in de zeventiende eeuw.

Klacht

- Pap, hoe kan je nou in hemelsnaam zo stom zijn om op een snelweg te stoppen, alleen om even te kijken wat er op een bordje staat? Dat is toch vrágen om moeilijkheden?
- Dat bordje staat er toch om gelezen te worden? Maar ik was niet verder gekomen dan "Heeft u klachten? Bel 07...." Dus stop ik om even te kijken, welk nummer ik dan moet bellen. Heel logisch, lijkt me.
- Maar wat had je dan voor klachten?
- Dat Rijkswaterstaat borden langs de weg plaatst, die de veiligheid van het verkeer in gevaar brengen.
- En hoeveel heeft het je nu uiteindelijk aan boetes gekost om die klacht te kunnen indienen? Had je dat voor zoveel geld niet beter aan een ander kunnen overlaten?
- Een ander doet het niet.
- Dus voel jij je weer geroepen...
- Nu ik je toch aan de lijn heb: ik heb de groeten aan Kees gedaan en hij zei, dat ik wel eens wat beter op je mocht letten. Wat kan hij daarmee hebben bedoeld?
- Ach, die lieve Kees.... heeft ook iets met een soort verkeer te maken. En met veiligheid...
- Hoe bedoel je?
- Dat weet je best. En anders ga je er maar eens over nadenken. Je hebt tenslotte tijd genoeg.
- Noemen ze dat in het recht niet een redenering a contrario?
- Nee pap, het líjkt er niet op. Een redenering a contrario is heel wat anders. Bemoei je nou maar niet met dingen, waar je geen verstand van hebt.
- Goed, dan ga ik nu mijn klacht maar indienen.
- Misschien krijg je je boete wel vergoed.
- En misschien verdien ik er straks zelfs nog aan....


Els Borst, ooit minister van Volksgezondheid onder Kok, heeft eens gezegd: "Een klacht is gewoon een gratis advies". Cees Buddingh' vond die uitspraak zelfs interessant genoeg om in zijn verzameling Citaten & Aforismen op te nemen. Als men in Den Haag dan ook maar iets dóet met mijn advies.
De camera (met gps) om al die onder verantwoordelijkheid van Rijkswaterstaat geplaatste en de verkeersveiligheid in gevaar brengende borden vast te leggen, is inmiddels besteld. Ik zal de foto's straks op mijn (Picasa-)webalbum plaatsen, zodat u precies kunt zien, waar wat valt te lezen en u dus onderweg niet zulke levensgevaarlijke capriolen hoeft uit te halen als ik heb gedaan om er achter te komen, wat er zoal op die borden staat.
Graag gedaan.

Dure dag

Eco- c.q. egoduct

Je hoeft niet eens veel kilometers over het rijkswegennet te rijden om al gauw geconfronteerd te worden met allerlei werkzaamheden aan en om de wegen, variërend van verbreding van wegen tot de bouw van imposante  ecoducten om de rode bosmier in de gelegenheid te stellen  om zonder levensgevaar ook eens een kijkje te gaan nemen aan de andere zijde van de snelweg. Deze werkzaamheden worden door Rijkswaterstaat met indrukwekkende borden en veel informatie langs de weg aangekondigd. Er staat op, wat er gaat gebeuren, wie wat uitvoert in wiens opdracht, hoe lang de werkzaamheden gaan duren en welke omleidingsroute wordt aanbevolen. Om maar een kleine greep te doen.


Nuttige en interessante informatie, die ik vanmiddag allemaal tot mij wilde nemen, toen ik langs Rijksweg 1 zo'n bord tegenkwam. Ik reduceerde mijn snelheid dus aanzienlijk om tijdig alles te kunnen lezen, geknipper en getoeter van medeweggebruikers op de koop toenemend. Ik begrijp best, dat het even oppassen geblazen is, als er iemand met een gangetje van 25 km/u over de snelweg rijdt, maar dat bord staat er natuurlijk óók niet voor niks. En nóg heb ik niet eens alles kunnen lezen, al vroeg Rijkswaterstaat een paar kilometer verder wel mijn begrip voor het eventuele ongemak wegens de beperkende verkeersmaatregelen. Dat geeft toch allemaal blijk van een klantvriendelijke benadering. En het werd zelfs nóg vriendelijker, toen ik even later een bordje langs de weg zag staan: "Heeft u klachten? Bel ......".  U begrijpt, dat ik dat telefoonnummer niet zo snel kon lezen. Dus maar even gestopt op de vluchtstrook, pen en papier gezocht en teruggelopen naar het bordje om het telefoonnummer te noteren. Want ook dít bordje stond daar natuurlijk niet voor nop.


Mijn voorbeeld werd trouwens nog door een andere automobilist gevolgd, al bleek het, toen ik weer terug was bij mijn eigen auto, een politiefunktionaris te zijn. Welke noodsituatie mij ertoe gebracht had om op de vluchtstrook te stoppen? Mijn uitleg bleek niet als een noodsituatie te kunnen worden aangemerkt. De man zei nog iets over vrije doorgang voor ambulances en brandweerauto's,  waarvan ik de hele dag nog geen exemplaar had gezien en vond mijn gedrag een boete waard ter grootte van een bedrag, waarmee je een compact-camera met gps kunt aanschaffen om al die informatie langs de snelwegen vast te leggen en thuis nog eens rustig te bekijken. Hetgeen ik dan ook zal doen.


Begaan als ik ben met het lot van anderen, ben ik nog een keer naar het bordje gelopen en heb het zo gedraaid, dat het vanaf de weg niet meer leesbaar was, zodat anderen niet dezelfde bekeuring riskeren. En hupsakee, nog een boete, nu wegens beschadiging, c.q. vernieling van rijkseigendom.


Toch handig, al die informatie langs de snelwegen. Goed, het bevordert niet direct de verkeersveiligheid, maar brengt wel geld in het laatje..

De baan op

Hoewel u dat misschien niet direct achter mij zou zoeken, ben ik ooit een niet onverdienstelijke baanwielrenner geweest. Toen de Beatles wereldwijd furore maakten, vierde ik op veel kleinere schaal mijn eigen kleine triomfjes op de houten wielerbaan van Alkmaar. Aan die tijden dacht ik even terug, toen ik Wüst zo zelfbewüst over de baan van Inzell zag snellen. 
Zelfs Annie Friesinger moest op haar aandoenlijke wijze toegeven: iek heb nie gewüst, dat zij zo schnell rijden konnte. Dat had It's of Ids haar toch wel even kunnen vertellen, denk ik dan, maar verder wil ik me niet in Friese familie-aangelegenheden mengen.


Als ik heden wist wat Wüst nu weet,
En ik net zo rap mijn rondjes reed,
Braken nu voor mij als wielerveteraan,
Op de baan weer gouden tijden aan.


Maar ja, die gouden tijden zijn voorbij. Niettemin kom ik als taal- en wielerliefhebber weer volledig aan mijn trekken, wanneer Maarten Ducrot en Herbert Dijkstra mij  straks in hun onnavolgbare jargon bijpraten over het nieuwe wielrennen tijdens hun drie weken durende conference tijdens de Tour de France (hé, dat rijmt; dat had ik eerder moeten weten).
Dan krijg ik weer te horen, waarom Gesink in een treintje zit en een andere renner in de bus. En ik maar denken, dat ik naar wielrennen zit te kijken....
Die belangstelling voor het wielrennen heb ik - vreemd genoeg - met mijn dochter gemeen, terwijl mijn zoon zich er totaal niet voor interesseert. En voetbal interesseert hem ook geen bal. Zijn belangstelling gaat meer uit naar de verfijndere geneugten van het leven, vindt-ie zelf. Welke geneugten dat zijn, is me overigens nooit duidelijk geworden, maar ik heb met hem dan ook veel minder contact dan met mijn dochter. Over wie ik blijkbaar ook niet alles weet, want wie zei laatst ook al weer, dat ik wel eens wat beter op haar mocht letten?


Na dit wat huiselijke intermezzo (al mag u gerust iets van mijn achtergronden weten) weer snel terug naar de ijsbaan. Van de commentator in Inzell begreep ik, dat er ook iemand aan de wedstrijden mee deed uit een land, waar helemaal geen ijs is. Ik geloof een Nieuw-Zeelander. En hij deed het als debutant niet eens zo slecht, al had hij het meekijkend thuisfront tevoren wel moeten vertellen, dat hij na ieder recht stuk linksaf zou slaan.
Dat riep bij mij een al járen gekoesterde wens in herinnering, om de rondjes eens andersom, rechtsom dus, te laten rijden. Zou je dan als televisiekijker de neiging hebben om niet voor, maar juist achter je tv-toestel te gaan zitten om de schaatsers toch in de vertrouwde richting te zien zwoegen? En om de attractie-waarde nog verder te verhogen, zou het wellicht aanbeveling verdienen om de ene deelnemer linksom te laten rijden en de andere rechtsom. In de aanloopperiode (een beetje raar woord in dit verband) zullen de deelnemers veiligheidshalve wel met airbags moeten worden uitgerust. Want een rondje in 30 seconden impliceert een snelheid van 48 km per uur, ook voor de tegenligger, al rijdt hij andersom.


Eén ding blijft mij ergeren: die aero-dynamische mutsen, capuchons of boerka's. Met zo'n ding en vaak ook nog een soort duikbril op hun hoofd, zien die schaatsters (mannen interesseren me in dit opzicht even wat minder) er niet uit en het is altijd weer een verrassing, wat daaronder na een rit en het los schudden van de haren, vandaan komt. Meestal best het aanschouwen waard, al zijn ze aan de finish niet meer op hun mooist.
Kennelijk is hierover ook en met succes door anderen geklaagd, want sinds  nog niet zo heel lang wordt bij de start naast de rijdsters in hun gladde en glimmende reclameverpakking ook eventjes een fotootje getoond, zodat je als kijker toch een beetje weet, hoe de rijdster er in het echt uitziet.


De héél oplettende kijker zal mij nu op de vingers kunnen tikken, want het is geen fotootje, dat getoond wordt, maar een videootje. Al is dit maar zelden te zien. Slechts een enkeling heeft de instructie, om een paar seconden stil te zitten en niet met de ogen te knipperen, aan de laars gelapt. 
Leuk, dat u nu massaal gaat kijken, of hetgeen ik hier beweer, wel klopt.

Even bijpraten

Vanmorgen mijn dochter maar even gebeld om te horen, of er nog wat te mopperen viel..
- Hoi pap, leuk gedichtje gisteren, van die meneer Van D.
- Ja, ja... zolang je vader zoiets maar niet schrijft vind je het wel leuk. Hoe is het trouwens met die Vlaming? Je bent een keer met 'm uit eten geweest, maar daarna heb ik je nooit meer over hem gehoord.
- We schrijven elkaar.
- Oh, da's ook heel interessant. Maar ik zei toch al: relaties tussen mensen uit verschillende culturen en zelfs verschillende landen verlopen vaak heel moeizaam.
- Dat heeft er in dit geval niets mee te maken. Bovendien spreken we dezelfde taal.
- Dat zegt niks. Mensen, die dezelfde taal spreken hoeven elkaar nog niet te verstaan. Daar weet ik alles van.
- In ieder geval had ik er even geen trek in.
- Ik heb je toch wel eens verteld, van die Fransman en die Engelse?
- Misschien wel, maar ik weet zo gauw niet wat je bedoelt.
- "Je t'adore", zei de Fransman tegen zijn Engelse vriendin.
  "Shut the door yourself", sprak zij, "but first come in".
- Ja, leuk. Zelf bedacht?
- Pronk ik ooit wel eens met andermans veren?
- Dat vraag ik me inderdaad soms af. Maar léés je nog wel eens of ben je tegenwoordig alleen nog maar met je weblog bezig?
- Nee hoor, ik ben net aan "Jan Zoet, Amsterdammer" begonnen.
- Dat dure boek?
- En aan de door Hieronymus Sweerts verzamelde "Koddige en ernstige opschriften op luyffens, wagens, glazen, uithangborden en andere taferelen". Heel amusant, leerzaam en soms ook wel een beetje pikant.
- Ja, daar hou jij wel van...
- Te vergelijken met "De Uithangtekens", die Jacob van Lennep en Jan ter Gouw ruim twee eeuwen later bij elkaar hebben gesprokkeld.
- Nog helemaal in de carnavalssfeer dus..
- Maar ik heb voor jou ook nog iets leuks..
- Als jij voor mij iets leuks hebt, dat wéét ik het wel...
- "Nackt duschen streng verboten".
- Ja, zie je wel... als ik het niet dacht... met leuke plaatjes zeker?
- Zonder plaatjes. Een verzameling uiterst bizarre maar ook heel vermakelijke wetsvoorschriften, vooral van Amerikaanse herkomst.
- Je bent wel op de frivole toer. Hou je je ook nog wel eens met serieuze dingen bezig?
- Zelden. In Amerika worden fabrikanten, artsen en overheden voor het minste geringste door consumenten, patiënten en burgers aansprakelijk gesteld. Dat zou jij als juriste toch moeten weten..
- Dat wéét ik ook, al had ik liever gehad, dat je me destijds Nederlandse Taal- en Letterkunde had laten studeren...
- Ja, dat wéét ik nou wel. Zie jij jezelf al voor de klas staan, met al dat schorriemorrie?
- Nou pa, dat was in jouw tijd heus niet anders.
- Hoe dan ook, in Florida is het vrouwen verboden om op hoge hakken te lopen. Waarom? Omdat ooit een hooggehakte dame is gevallen over een losliggende stoeptegel en de gemeente tot een absurde schadevergoeding werd veroordeeld. Daarna is meteen dat hoge hakken-verbod ingevoerd. Je zult niet bekeurd worden, als je daar nu op high heels loopt, maar als er iets gebeurt, is het wel je eigen schuld en is de overheid dus niet aansprakelijk. En zo moet je al die gekke voorschriften daar zien. Snappie?
- Leuke vakantielektuur.
- Inderdaad. En met het Duits van Louis van Gaal kom je al een heel eind.