Opruiming

Hoe verzint een mens het om bij zulk fraai voorjaarsweer zijn werkplaats, studeerkamer, bibliotheek of laboratorium te gaan opruimen? Maar als een ander het voor me doet, vind ik zéker dingen nooit meer terug, dus daarom zelf toch maar even de hand aan de ploeg geslagen. En ploegen wás het, want als ik eenmaal bezig ga, is het méér dan alleen maar het gebruikelijke verplaatsen van de rommel of het anders samenstellen van stapeltjes. En al ploegend ontdek je ook nog eens wat: van oude dagboekfragmenten, die dingen uit je leven naar boven halen, die je al lang vergeten was of nu nauwelijks meer geloven kunt of wilt, tot een compleet muizennest achter een aantal weinig geraadpleegde boeken, overigens zonder levende have. Want een muis heb ik hier - behalve naast mijn toetsenbord - nog nooit gezien. Al valt er best het één en ander te knagen.
Zo kwam uit oude en al vergeelde aantekeningen weer naar boven, hoe ik eens tijdens de Frankfurter Buchmesse na een bezoek aan een te goeder naam en faam bekend staand etablissement uren heb lopen zoeken naar mijn auto, een verschijnsel, dat enkelen van u wellicht zullen herkennen. Ik was de wanhoop (en het ochtendgloren) al nabij, toen ik mij plotseling realiseerde, dat ik niet per auto, maar met het vliegtuig naar Frankfurt was gegaan.


Maar het kan altijd nog veel erger. Dat er namelijk op zo'n eerste avond in Frankfurt van alles mis kan gaan, ondervond ook een Nederlandse uitgever, die bij het verlaten van weer een andere lokaliteit met volledige vergunning de medewerking van een taxichauffeur inriep en in niet al te duidelijke bewoordingen te kennen gaf, dat hij "nach Hause", dat wil zeggen naar zijn hotel wilde. Waar dat dat wel wezen mocht... De man prevelde iets onverstaanbaars, besefte, dat de taxichauffeur er geen wijs uit werd en gaf hem toen zijn kaartje en drukte de taxichauffeur het daarop afgedrukte adres onder de neus. Pas toen hij in de buurt van Amsterdam wakker werd, drong het tot hem door, dat er iets was misgegaan. Hij is met dezelfde taxi weer naar Frankfurt teruggekeerd. Nu weet u ook, waarom boeken in Nederland zo duur kunnen zijn. Komt dus gewoon door die vaak onberekenbare overhead-kosten.


"Mijn erotische aspiraties tracht ik zoveel mogelijk in mijn geschriften uit te leven", las ik op een papiertje, dat kennelijk als bladwijzer dienst deed. Hoe ik ook mijn best deed: ik kon me geen concreet geval voor de geest halen, waarop deze surrogaatoplossing van toepassing zou kunnen zijn, maar zag even later tot mijn geruststelling, dat het woorden van Simon Vestdijk waren, ooit gericht tot Henriëtte van Eyk. Dat maakt de zaak een stuk eenvoudiger, want ik begon al aan mezelf te twijfelen.


Waarschijnlijk had ik net het Stenen bruidsbed gelezen, toen ik na een vakantie in Drente blijkbaar de onbedwingbare behoefte in me voelde opkomen om de wereld te laten weten:
Je moet het toch maar kunnen:
Eerst maakte zij óns bed op
En vervolgens nog het hunne.


Andere heel interessante vondsten bewaar ik nog even.

Twitter

- Hoi pap, wat leuk dat je belt. Dat overkomt me ook niet iedere dag.
- En ik wil je nog wel vragen, om mij de komende dagen juist niet te bellen tot laten we zeggen dinsdag. Ik wil even niet gestoord worden.
- Oh, ben je ziek? Of ga je weg?
- Ik ga mijn werkkamer opruimen. Kijk maar eens hier naast wat een rommeltje het is.
- Ja, ik zie het. Daar mag inderdaad de bezem wel eens door. Gaat dat zó lang duren? Wat staat daar trouwens op je schakelpaneel... met die zwarte rand?
- Dat is een digitaal fotolijstje. Ik heb alleen geen foto's.
- Ik wist helemaal niet, dat je zoiets had. En je hebt van mij toch wel een leuke foto?
- Hoe zal ik dat nou eens vriendelijk zeggen... eh ... ik ben al heel blij als ik je hóór.
- Dat zou je anders niet zeggen, als ik je vijf dagen niet mag bellen.
- Even wat anders, Gerda. Denk jij, dat twitter iets voor mij is?
- Als jij denkt, dat je de mensheid iets te vertellen hebt...
- Als ik lees, dat bij de één de soep is overgekookt en bij de ander de magnolia is bevroren, dan heb ik zeker nog wel wat te vertellen.
- Je bent er dus al mee bezig? Had ik nooit achter je gezocht. Waar kan ik je ergens vinden?
- Het lijkt me in ieder geval een uitstekend medium voor politici. Leren ze eindelijk eens om met weinig woorden iets zinnigs te zeggen. Maar ik vermoed, dat er maar weinig politici zullen twitteren.
- Nou, er zijn er wel wat hoor.
- Weet je wie er misschien nog iets in had kunnen bereiken? J.P.!
- Sartre?
- Nee moppie, Balkenende natuurlijk. Die heeft wel net zo veel woorden nodig als iedere andere politicus, maar hij slikt de helft tenminste in. Voor Den Uyl zou het in ieder geval niets geweest zijn. Die begon ieder betoog met: "Kijk eens, u moet twee dingen goed begrijpen...". Zo zit je gauw aan de 140 tekens.
- Nou pap, ga jij het volk dan maar eens duidelijk vertellen, wat er allemaal niet deugt en hoe het wèl moet.
- Oh, er zijn nog wel wat andere dingen te vertellen hoor. Tussen haakjes: heb je nog voortplantingsplannen?
- Heb ik wat??
- Voortplantingsplannen.
- Dat had je vijftien jaar geleden moeten vragen. Hoe kom je dáár nu ineens bij?
- Ik vind het wel leuk klinken... voortplantingsplannen... En wie weet wat jij allemaal in die Wasknijper doet. Volgens mij wordt daar heel wat was geknepen.
- Nee pa, ga er maar van uit, dat jij straks een ouwe opa bent zonder grootvader te zijn. Van je zoon hoef je op dat gebied ook niets te verwachten. Hij fluit wel flier, maar er komt verder niets uit voort.
- Een aardje naar z'n vaartje, zullen we maar denken.
- Dat heb je míj niet horen zeggen. En als ik kan helpen opruimen, dan hoor ik het wel. Zet in ieder geval een raam open.


---------


Klik HIER voor de te downloaden Word-versie van deze volledige weblog

Gek

Sinds ik met mijn damesrijwiel,
Ooit eens in de vette klei viel,
Loop ik met mijn fiets fier aan de hand,
Schier door het ganse vaderland.


Zoals veldwachters dat vroeger wel deden. Maar gisteren heb ik het toch maar weer eens geprobeerd op mijn weliswaar zeer oude, maar toch degelijke fiets. Ik werd liefdevol in het zadel geholpen en heb zonder kleerscheuren mijn bestemming bereikt. Voor een naturist is dat vanzelfsprekend. Die komt er altijd zonder kleerscheuren vanaf, maar voor mij is het vaak een hele opgave. En ik was nog maar nauwelijks afgestapt, of iemand riep al "Denk om het opstapje". Daar neem ik altijd goede nota van, want ik hèb al wat keren het lokale plaveisel van zeer nabij kunnen bestuderen.
En nu wilt u natuurlijk dolgraag weten, waar ik gistermiddag zo nodig naar toe moest. Daaromtrent laat ik u nu eens lekker in het ongewisse, wat me in dit geval overigens niet veel moeite kost, want ik bleek de hele expeditie voor niets te hebben ondernomen. Op de deur hing nl een bordje: "Psychiater wenst niet gestoord te worden". En dat is me al vaker overkomen. Om gék van te worden...


Dus toen maar thuis wat aan mijn weblog gaan knutselen en in een genereuze bui besloten om al het tot dusver hier geschrevene in een Word-bestand onder te brengen, zodat wie daar aardigheid in heeft, al mijn taalgefröbel en andere flauwekul ook nog eens in chronologische volgorde kan lezen en misschien zelfs wel kan downloaden. Hier kunt u in ieder geval terecht


En gezien mijn soms wonderlijke capriolen op straat toch maar eens informeren of dat onlangs gevonden been nog beschikbaar is. Je weet maar nooit.


Zoals reeds uit de woorden zelf valt af te lezen.
Ben ik vóór een pro- en tégen antithese.

Fiets

Straks mijn fiets schoonmaken. Ik moet vanmiddag op visite en wil een beetje knap voor de dag komen. Gelukkig niet zo veel spaken als de hedendaagse rijwielen. En met de velgen ben ik ook gauw klaar, maar de rest kost wel even tijd.

Been

Langs de Boven-Merwede is gisteren een been gevonden. Niet zo één, waarmee een hond wegloopt, als twee andere erom aan het vechten zijn, maar laten we zeggen: een aangekleed been. Als ik zoiets lees, dan is het eerste, wat ik me afvraag: hoe raakt een mens nou in hemelsnaam een been kwijt? Zat het misschien niet goed vast? Of zag de eigenaar er wellicht geen been meer in? Maar dan dump je dat toch niet ergens langs de weg of een kanaal. 
Toevallig ken ik iemand, die een been mist, maar het zou wel heel toevallig zijn, als dat nou net het aan de Merwede gevonden been is. Maar misschien past het toch. Het berust overigens inmiddels bij de politie, waarschijnlijk afdeling Gevonden Voorwerpen. 
Taalkundig zit ik ook een beetje met dat been in m'n maag. Een been behoort, net als een arm, tot de menselijke ledematen, maar één enkel been is een lidmaat. En dat klinkt me toch wat raar in de oren. Bij een lidmaat denk ik eerder aan een lid van een bepaald kerkgenootschap, maar niet aan een arm of been. Gelukkig kan Van Dale zich nog wel voorstellen, dat je bij een enkel been aan een ledemaat denkt, maar verwijst dan toch onmiddellijk door naar lidmaat. Dat betekent dus, dat het woord lidmaat twee meervoudsvormen kent, nl lidmaten en ledematen, al naar gelang de betekenis van het enkelvoud. En uiteraard moest ik bij dit alles denken aan de duo-roman van Willem Elsschot: Lijmen Het been. In verband met het bovenstaande had me Het been Lijmen toepasselijker geleken.


Zouden er meer woorden zijn met verschillende meervouden? Pil en bol tellen in dit verband niet mee, maar wel bal. Op bals wordt gedanst, "als verticale uiting van een horizontaal verlangen", zoals Simon Carmiggelt het dansen eens omschreef. Ballen heb je in vele soorten en maten: van voet- tot uilenbal en van gehakt- tot pingpongbal. Als het maar ongeveer rond is. Waar ik een "rechtse bal" moet plaatsen, laat ik even in het midden. Voorlopig maar even in een ballentent onderbrengen.
Maar er zullen ongetwijfeld meer woorden zijn met verschillende meervoudsvormen. Ik zoek het voor u uit. Zoekt u mee?
En wat zou het enkelvoud van beenderen zijn? Nou kunt u wel zeggen: wat kan mij dat been deren, maar geeft u eerst maar eens antwoord op mijn vraag. O zo.


--------


Geef een Duitse herder een gsm en hij gaat bellen. Prettige bijkomstigheid: Bellende Hunde beiszen nicht.

Jorrit

Toen Jorrit's moeder burgemeester van Almere werd, kon hij niet vermoeden, dat zij in die functie meer in het nieuws zou komen dan toen zij nog minister was. Maar de aardigheid is er bij Annemarie een beetje af. Als zij een ad interim-politiefunctionaris wil benoemen, die 1600 Euro per dag verdient waar anderen het met minder dan 1600 per maand moeten doen, dan moet een ander zich daar niet mee bemoeien. En dat geldt net zo goed voor een krant, die het naadje van haar geladderde kous wil weten. "Wat u schrijft, interesseert me niet", liet ze weten, nadat ze eerder al te kennen had gegeven, dat het haar evenmin interesseert wat de gemeenteraad besluit. En recentelijk bleek zelfs heel Almere haar al niet meer te interesseren, toen ze naar het burgermoederschap van Amsterdam solliciteerde. Zoon Jorrit heeft het er moeilijk mee en moet toegeven: "Zo'n moeder heb ik nog niet eerder gehad". 


Ik weet niet, of u zich hem nog herinnert: Lodewijk van Alledin, begrafenisondernemer uit Amsterdam, die buiten is gaan wonen toen hij binnen was. Om precies te zijn: in Lisse Vanmorgen even aan de telefoon gehad. "Als je je Duits wilt ophalen, moet je nu langskomen", zei hij uitnodigend, al klonk het bijna als een bevel. Hij zei, dat hij bezig was aan een boek over het uitvaartwezen, over alle hoogte-, maar vooral dieptepunten. "Dus niet zo'n oppervlakkig boekje, dat iedereen kan schrijven. Dit gaat veel dieper. En een titel heb ik ook al, had ik eigenlijk al voor ik eraan begon: Zand erover. Grafschriften, anekdotes en tal van andere wetenswaardigheden uit het zwarte circuit, zal ik maar zeggen. Want de humor ligt echt niet alleen op straat, maar ook op het kerkhof. Daar zou ik je verhálen over kunnen vertellen. Maar dat hoeft nu niet meer, want ik schrijf ze gewoon op. Hoe vind je deze bijvoorbeeld, naar aanleiding van een ietwat uit de hand gelopen jaarwisseling":


Onder deze zwaar bemoste zerk
Rust een lidmaat van de Anglicaanse kerk.
Hij kreeg helaas te laat pas in de gaten,
Dat het vuurwerk naast hem op de grond,
Op het punt van exploderen stond.
Dus ligt hier nu een lidmaat zonder ledematen.


"Dat is nog eens wat anders dan Hier ligt Poot, Hij is dood, of - kleine variatie op dit thema: Hier ligt al wat overschoot, Van zanger-schilder Herman Brood. Zeg nou zelf...".
"Inderdaad: de één zo'n dood, is de ander z'n brood. Maar ik kom gauw eens naar de bollen kijken", beloofde ik. En wat ik eenmaal in m'n bol heb....

Smullen

Dat was weer even smullen vanmorgen met de Breukhoventjes. Altijd leuk en leerzaam om de lotgevallen van een "happy family" op de voet te volgen. Eventjes een dissonantje, een rimpeltje in de vijver, omdat stiefdochterlief wat al te gretig met een paar vriendjes-niet-PVV-stemmers in pa's brandkast heeft gegraaid, maar dat is morgen weer vergeten.
Wat 2,5 miljoen is in de safe van Breukhoven, is 100 Euro in mijn sigarendoosje. Dus voor de zekerheid toch mijn dochter maar even gebeld om haar op het hart te drukken, dat ze niet al te veel lering moet trekken uit de Breukhoven-story en mijn doosje in ieder geval met rust moet laten. Ik kom tenslotte ook niet aan haar doosje.


Ik ga trouwens vandaag de deur niet uit, want overal liggen 1 april-grappen op de loer. En ik ben een veel te gewillig slachtoffer. Oh, u vindt, dat ik een ander die lol best mag gunnen... Nou, ik lijd al genoeg. Al was het alleen maar, omdat ik over mijn spaarcenten méér belasting betaal dan er rente over krijg. Daar gáát de inhoud van m'n sigarendoosje.


Als Ajax zijn mythologische oorsprong ook maar enige eer wil aandoen, moet het toch gemakkelijk opgewassen zijn tegen Johan Cruijff. Maar het heeft er alle schijn van, dat het complete Ajax in deze eigentijdse Troyaanse oorlog ofwel volledig in de pan wordt gehakt of op de vlucht slaat. Zelfs de spelers hebben een goed heenkomen gezocht naar hun tien landen van herkomst. Alleen de trainer is er nog, als een koning zonder koninkrijk.
Veni, vidi, vici...  Het wordt stil in de ArenA. Zelfs Cruijff hep toch ze voordeel.


Nog van plan om te gaan twitteren? En nog geen naam bedacht? Misschien is Home tweet home dan iets.