Klopt dit wel?

Een club van hele kiene logen,
Had zich over de vraag gebogen,
Waarom een hond uit Sneek
Zo sprekend op zijn baasje leek.

Maar ook een poedeltje uit Lisse,
Vertoonde zekere gelijkenissen,
Met een vrouw van lichte zeden,
En zich tot de dag van heden
Wegens al dat krullend haar,
Nog maar zelden in het openbaar.

Schat

Voor mijn huis ligt een kanaal. Al járen. Economische betekenis heeft het niet meer, maar het doet zijn best om in recreatief opzicht nog wat voor te stellen. En er staan bankjes langs, waarop buurtbewoners de lokale politiek en andere kleine criminaliteit bespreken, daklozen soms liggen te slapen en  wat er verder zoal meer door jong en oud op bankjes wordt gedaan. Niks bijzonders eigenlijk. En één van die bankjes staat precies voor mijn raam. Met een prullenbak ernaast. Oók geen ongewoon verschijnsel.

Edoch..

Hoewel in Nederland toch nauwelijks armoe en honger wordt geleden, zie ik de laatste tijd regelmatig mensen, individueel of in familie-verband, met een zekere gretigheid en doortastendheid, doch zonder maar de minste schroom, in die prullenbak graaien. Mensen, waaraan eerder welstand dan gebrek valt af te lezen. Omdat ik als geen ander weet, wat er allemaal in die prullenbak wordt gedeponeerd, moet het toch bepaald geen aangename bezigheid zijn om daarin rond te woelen. En voor zover ik weet, heeft nog nooit iemand er iets van zijn gading in gevonden. Wat mag dan wel de reden van dit volhardend wroeten en het riskeren van allerlei enge ziektes zijn?

Nieuwsgierig als ik van huis uit ben (al doe ik er beroepshalve niks meer aan) ben ik vandaag maar eens tekst en uitleg gaan vragen aan een onberispelijk geklede vrouw, wier Chanel echter niet opgewassen bleek tegen de lucht, die de inhoud van de prullenbak haar had prijsgegeven. Ik waagde het er maar op:
“Ik zie u zo enthousiast bezig. Mag ik vragen wat u in die prullenmand zoekt?”
”Jawel”, zei ze zonder aarzelen. “De schat”.
Ik vond het wat flauw en eigenlijk ook vrijmoedig om te zeggen, dat die tegenover haar stond en ze dus het zoeken wel kon staken. Dus kwam ik niet verder dan:
“Aha!”. Alsof me nu alles duidelijk was. Quod non.
”Ik doe aan geocaching”, verklaarde ze.
”Aan wat?”
”Geocaching”.

Ze heeft me geduldig uitgelegd wat dat is en wat voor kick dat de deelnemer/schatzoeker kan geven. Wel héél erg kort samengevat komt het erop neer, dat je aan de hand van een paar coördinaten (lengte- en breedtegraden) en een gps-ontvanger of daarmee uitgeruste gsm een cache (schat) gaat zoeken. Met behulp van de coördinaten en de apparatuur kan de plaats kennelijk tot op de meter nauwkeurig worden bepaald, want ik zie de enthousiaste speurders altijd regelrecht naar de prullenbak gaan.

Jammer, dat het wroeten tussen etensresten, lege bierblikjes, visafval en andere onsmakelijkheden steeds vergeefs is. Want de cache bevindt zich in een magnetisch kokertje ter grote van een vingerhoed en vastgekleefd aan een bout van de bank, net naast de prullenbak. Je zou haast denken, dat ik het daar zelf heb verstopt, want het levert me regelmatig amusante taferelen op.

Shar Pei

Ik heb de foto van de hond, die ik voornemens ben, aan te schaffen, maar waarvan ik het merk niet wist, aan de Apeldoornse Kynologen Club voorgelegd. Je moet tenslotte toch ergens beginnen. Kynologen zijn hele kiene mensen en ze wisten me dan ook na ampel onderling beraad al gauw te melden om wat voor soort hond het hier ging.

'Niettemin voor alle zekerheid de foto ook aan Google toevertrouwd. Met het verzoek om vergelijkbare afbeeldingen op te zoeken. En verrassenderwijs is gebleken, dat “mijn” hond in elk geval  gelijkenis vertoont met een Deense Dog, een St.Bernhard, een oud-gemeentesecretaris van Winschoten en een Shar Pei. Deze laatste bleek het uiteindelijk te zijn. Een hond van Chinese makelij. Zeldzaam en bijna uitgestorven. Dus een uitstekend gespreksonderwerp en uitermate geschikt als social medium. Ik heb geen Facebook meer nodig om interessante contacten te leggen.

Omdat de levertijd van mijn Shar Pei (af fabriek) ongeveer een week bedraagt, ben ik maar vast de route gaan lopen, die ik straks enkele malen per dag met hem zal afleggen, benieuwd als ik was, wie  en wat ik onderweg allemaal zou tegenkomen, waar, wanneer en hoe vaak. De oogst ben ik aan het verwerken in frequentiestaten.

Wie mij en mijn hond op onze dagelijkse wandeling live (op een kaart) wil volgen, dan wel wil weten, waar wij ons bevinden om mijn hond te zien of een praatje met mij te maken, hoeft mij alleen maar zijn/haar emailadres op te geven.

Bankroet

Mijn vertrouwen in het bankwezen is tot een zo laag niveau gedaald, dat ik zelfs niet meer op een bank in het park durf te gaan zitten. Alles wat met banken te maken heeft, wantrouw ik, of het nu gaat om een speelbank of een bloedbank, dan wel om een bankstel, een bankschroef of een banket of banketstaaf. Zelfs het bankbiljet vertrouw ik niet meer. Toen ik laatst eindelijk een biljet van 200 Euro te pakken had gekregen, bleek ik er niets mee te kunnen doen. Hoe mooi zou het leven zijn geweest, als de mens nooit was uitgevonden en er dus ook geen geld was geweest.

Nicolaas Beets (u weet wel: van de Camera Obscura) wist dat in het midden van de 19e eeuw al:

Die Niets heeft, dingt naar Iets met wenschen en gebeden;
Die Iets heeft, haakt naar Meer, naar Veel, die Meerder heeft;
Die Veel heeft, is nog ‘t minst tevreden,
Maar had graag Alles wat de wijde wereld geeft.
Zoo blijft een rustloos menschdom jagen,
En troost zich zorgen en gezwoeg,
In plaats van naar ‘t geluk te vragen,
Dat in dat woordje schuilt: GENOEG.

Honds

Kinderen en honden zijn de beste sociale media. Je actieradius is weliswaar beperkt, maar je ziet in ieder geval wat je doet. Houders van honden en kinderen hebben geen Facebook nodig voor het leggen van contacten en het vlechten van sociale netwerken. Dat gaat vanzelf, soms zelfs tegen wil en dank.
Niet onlogisch dus, dat ik overweeg om een hond aan te schaffen van bijgaand model. De foto is niet mooi, de hond wel. Mand, riem, eet- en drinkbak, stukken buffelhuid en ingevroren pens zijn al aanwezig. Nu de hond zelf nog. Maar helaas schiet mijn kynologische kennis te kort om te weten, wat voor merk dit is. Wie helpt?

Courante berichten

Wie een beetje uitgeslapen is, zal het niet zijn ontgaan, dat we momenteel midden in de Nationale Slaapweek (19 tot en met 25 maart) zitten. Om dat evenement wat beter op de kaart te zetten, is onderzoek gedaan naar de invloed van de slaap in en op het werk. Eén van de opmerkelijkste uitkomsten van dit onderzoek mag wel het feit worden genoemd, dat vele mensen ‘s nachts wakker liggen van hun werk en overdag vaak op hun werk in slaap vallen…. Dat probleem moet toch oplosbaar zijn.

Aan het begin van deze Nationale Slaapweek las ik in de krant van wakker Nederland de mededeling, dat de bij het ongeval betrokken bus geen technisch effect vertoonde.
De gewonden waren inmiddels gerepareerd, zo hoorde ik iemand uit dezelfde krant voorlezen. Maar er stond wel degelijk en duidelijk gerepatriëerd, al zal het één het ander niet uitsluiten.

Nu het werk van de Commissie Deetman is voltooid, komt men in de kranten regelmatig de kop tegen: “Pastoor op non actief”, soms met en soms zonder streepje tussen non en actief. Dat ene streepje maakt weliswaar een wereld van verschil al is hier het één een duidelijk gevolg van het ander. Het non-actieve het gevolg van het actieve. Zo zie je maar, hoe activiteit tot non-activiteit kan leiden.

Femke Halsema blijkt stoffeerster te zijn geworden. Dat maak ik tenminste op uit een kop in het universiteitsblad Illuster, waarin wordt aangekondigd, dat zij een leerstoel gaat bekleden. Zij heeft groen licht gekregen om zich als gasthoogleraar bezig te gaan houden met de betekenis van communicatietechnologie.

Nu we het toch over Groen Link(s) hebben: raadslid J.Gijsbers van een lokale milieupartij te Bunnik, had zo zijn eigen oplossing voor het milieuprobleem. Het raadslid wist wel raad met zijn afval en dumpte het gewoon bij de rechter buurman (voor de kijker links) in de tuin. Tot de buurman onraad rook en een webcam plaatste. Waarna het raadsel snel was opgelost. En het raadslid ook. Komt tijd, komt raad.

Over afval en afvalligen gesproken: in een regionale krant las ik, misschien wel in verband met het bovenstaande: “Het nieuwe afvalbeleid van de gemeente loopt hier  volgens mevrouw V. de spuigaten uit. Zij heeft net een blik door het raam geworpen en ziet het keukenafval door haar tuin dwarrelen”.
Zo zie je maar: met het werpen van blikken kan je niet voorzichtig genoeg zijn.

Tot slot nog enige courante koppen:
- Tafeltennissters komen net tekort
- Onvindbaar werk van Johanna Kruit gebundeld
- Politie ranselt minderjarigen voor informant
- Smalle riem voor dames met metalen ogen

Succes ermee…

Nog niet zo lang geleden zal tijdens de nascholingscursussen voor winkelpersoneel de nodige aandacht zijn besteed aan het onderdeel “klantvriendelijkheid”. En terecht natuurlijk, want je kan als consument niet genoeg als koning worden beschouwd  en in de watten worden gelegd. Vandaar dus, dat de klant tegenwoordig bij vrijwel iedere aankoop na betaling aan de kassa te horen krijgt: “Succes ermee” of ook wel de variant “Veel plezier ermee”. Te pas, maar ook te onpas. Want wat moet ik er nou van denken, als ik bij de aankoop van een brood van de caissière te horen krijg: “Succes ermee”? Het zou natuurlijk kunnen, dat de kassajuffrouw kort voordien nog in een sexshop had gewerkt en zich na haar aanstelling bij de brood- en banketbakkerszaak nog niet zo gauw bewust was, dat “succes ermee” of woorden van gelijke strekking niet meer zo relevant zijn.

Soms meen ik in de woorden “succes ermee” of “veel plezier ermee” wel eens een ironische ondertoon te bespeuren. Toen ik onlangs bij een doe-het-zelf-zaak een bouwpakket voor een nogal gecompliceerde kast kocht, zei de laatste schakel in de keten van het winkelpersoneel ook “Succes ermee”, maar op een toon, alsof er ernstig aan mijn vaardigheden werd getwijfeld en men er bijna hardop bij dacht: “Zie dat ding maar eens in elkaar te krijgen”.
Alsof mijn ambachtelijk onvermogen van mijn gezicht viel af te lezen.

Laatst stond ik in een groentezaak achter een vrouw, die nog net voor sluitingstijd een komkommer had gekocht. Je zal er zo vlak voor het eten maar om verlegen zitten. Toen ze bij de groenteboerenknecht had afgerekend, kreeg ook zij te horen: “Veel plezier ermee”.
“Bemoei je er niet mee, snotaap. Dat maak ik zelf wel uit”, snauwde ze terug.
Zo zie je maar hoe goed bedoelde klantvriendelijkheid gemakkelijk kan ontaarden in ongewenste bemoeizucht.

* * * * *

Nog wat taal-curiositeiten:
”Hoor eens”, zei de man tegen de dove, “als je niet naar me luistert, hóór je hier niet”.

Twitter-bericht:
”Lieve M8eld, ik sta al vanaf 1/2 4 bij de N8w8 op je te w88. Tis maar dat je 2t. XXX 3s”.

Tijdens de rellen gooiden de studenten Slavische Talen met Molotov-cocktails en de studenten Nederlands met medeklinkers naar de politie.

* * * * *

Liefde maakt blind
De volgende geschiedenis speelde zich af op een fruitschaal in Appelscha en laat zien, hoe meedogen- en tevens vruchteloos de liefde soms kan zijn.

Tussen Jonathan en Bellefleur,
Heerste rozenschijn en manegeur,
Al zei zij – tot zijn grote schrik – een keer:
”Ik vind jou best een heel geschikte peer”.

Waarna hij natuurlijk nog wel een appeltje met haar te schillen had en er toen subtiel op heeft gewezen, dat zij geen appels met peren moest vergelijken.
Maar het mocht niet baten. Later is Bellefleur er toch met een peer, ene Gynt uit Noorwegen, vandoor gegaan en koos zij voor een gemengd huwelijk, al hield ze Jonathan nog altijd als een appeltje voor de dorst achter de hand. En kijkt ze ook nog wel eens steels naar hem.