De boer op

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen, dat het populaire tv-programma "Boer zoekt vrouw" over vijf jaar wordt voortgezet, zij het onder een andere titel: "Boer zoekt man voor vrouw". Waarom over vijf jaar, zult u zich misschien afvragen. Omdat recent wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, dat er een verrassende parallel blijkt te bestaan tussen de duur van huwelijken en van arbeidsverhoudingen (de voetbalsport uitgezonderd). 


Was het vroeger geen zeldzaamheid, dat men dertig of veertig jaar voor één baas werkte, thans houdt men het niet veel langer meer dan vijf jaar bij één werkgever uit. Bij huwelijken schijnt dat niet anders te zijn, al gaat het nog te ver om huwelijken daarom maar op één lijn met arbeidsverhoudingen te stellen. Ofschoon de verleiding soms wel erg groot is. Er schijnt een ambtenaar van de burgerlijke stand te zijn geweest, die zijn tijd ver vooruit was (op zich een contradictio in terminis) en jongelui, die hem kenbaar maakten, te willen trouwen, conform de statistieken vroeg: "Zou u dat nou wel doen, voor die vijf jaar?"
De vraag bleek zo gek en onterecht nog niet, maar de ambtenaar werd wel ontslagen.
Doch tv-makers zien wél brood in dat gegeven. Als geforceerd tot stand gebrachte relaties al rond vijf miljoen toeschouwers trekken, hoeveel zullen er straks dan wel niet geïnteresseerd zijn in de emoties van het weer uit elkaar gaan? Dus al die boeren, die de afgelopen jaren een vrouw gevonden hebben, ziet u straks weer terug. En kunnen de vrouwen opnieuw de boer op. Figuurlijk wel te verstaan. Om een nieuwe uitdaging te vinden.
Nergens is zo veel geld aan te verdienen als aan menselijk lief en leed.

Nazorg

Nu nog lang niet iedereen is uitgehost,
Ga ik nog even verder met de post,
Voor zover ik mij althans durf wagen,
Aan soms wel héél impertinente vragen.

Maar een antwoord op de vraag, waarom ik toch altijd praat over mijn dochter en niet over onze dochter (want de bereiding geschiedt toch immers altijd door twee mensen) durf ik hier nog wel aan. Zonder hier verder in particuliere en genetische details te treden, kan ik de vragensteller naar eer en geweten mededelen, dat er tenminste vier legitieme redenen zijn om van mijn dochter te spreken. Zonder daarbij iemand te kort te doen. Drie kunt u er zelf zo bedenken en de vierde ís het.

Als je wat wilt zeggen, dan moet dat beter zijn dan wanneer je gezwegen zou hebben. Met die wijsheid steeds in het achterhoofd heb ik u hier waarschijnlijk al heel wat onzin bespaard. Maar al zult u er niet wakker van liggen, ik moet u nu toch even melden, dat ik Kees nooit eerder had gezien, maar vanmiddag voor de derde keer binnen een week tegenkwam. Nu op een zonnig terrasje, waar het uit de wind aangenaam toeven was.
- En Kees, tevreden met de uitslag van de verkiezingen?
- Ach, tien procent van de stemmen... Ik had iets meer verwacht, maar dit is ook mooi. Alleen even niet meer on speaking terms met mijn buurman..
- Slechte verliezer?
- Dat ook. En altijd maar schelden en inhakken op de PVV. Vanmorgen was ik het zat. Ik zeg tegen hem: "Karel, je hebt eigenlijk groot gelijk. Zijn al die PVV-stemmers nu helemaal hartstikke gek geworden om openlijk te laten blijken wat ze denken.... Dat doen ze maar in een democratie, maar niet hier. Wat jij, Karel?" Nou man, je had hem moeten zien kijken. Hij wist eigenlijk niet goed raad met wat ik gezegd had en droop af als een geslagen hond. O zo. Wil je iets van me drinken?
- Kees, je moet maar zo denken: slechte politici worden gekozen door mensen, die niet naar de stembus gaan...
- Daar moet ik even over nadenken....
Er passeerde een stel motorrijders met een minimum aan kledij en hoofdhaar en een maximum aan glimmend chroom op hun voertuigen. Het tafereel deed me denken aan iets, wat ik jaren geleden meemaakte:

Ooit kwam ik in een bar in Neerlands hoge noorden,
Waar je door de bank alleen maar knauwen hoorde,
Een groepje mannen tegen, al een beetje doorgezakt,
En heel druk pratend, zij het wel ietwat bekakt,
Die mij lieten weten, tot de Hell's Angels te behoren,
Ook al hadden zij geen tatoes en geen ringen in hun oren.
Maar even later brak bij mij ineens het inzicht baan,
Dat het om artsen en Health Angels bleek te gaan.

Want ook engelen heb je kennelijk in soorten.
- Oh ja Kees, ik moet je nog de groeten doen van mijn dochter.
- En wie mag je dochter dan wel wezen?
- Gerda.
- Gerda?? Is Gerda jouw dochter?
- Ja, als je het niet erg vindt...
- Nee, erg niet, maar je mag wel eens wat beter op haar letten....

Post

Nu iedereen de feestneus heeft opgezet en zich in het carnavalsgewoel heeft gestort, heb ik dit weekend mooi de gelegenheid om wat post te beantwoorden. Nogal wat lezers willen méér weten over die "Wasknijper". Sommigen vermoeden, dat achter deze onschuldige naam wellicht een criminele organisatie schuil gaat, terwijl anderen er de naam van een cursus of workshop voor minder begaafde huisvrouwen in zien. Hoewel ik mijn dochter beloofd heb, over de "Wasknijper" geen verdere mededelingen te doen, moet mij hier toch even van het hart, dat Gerda van een onberispelijke kom-af is en geen enkele reden heeft om haar heil of vertier bij een criminele organisatie te zoeken.
Eén van de lezers had al wel begrepen, dat hij van mij geen nadere mededelingen over die club hoefde te verwachten, maar vond, dat ik er dan ook niet over had moeten beginnen. Dus mijn dochter vanmorgen maar even gebeld, om te horen of ik wellicht een tipje van de sluier mocht oplichten.
- Geen sprake van. Je licht al genoeg op. Er is ook een wethouder lid.  Stel je voor, dat die op jouw weblog leest... Ik moet er niet aan denken.
- Nú zijn er mensen, die denken, dat het om een criminele organisatie gaat.
- Laat maar rustig denken... Soms is het wel eens prettig als de mensen geloven wat je allemaal schrijft. En sinds wanneer ga jij naar "Slok-op"?
- Wat is daar mis mee?
- Oh niks. Maar sinds dat café van eigenaar is veranderd, heeft het niet zo'n goede reputatie meer. Thuishonk van nogal wat van die Truus-achtige figuren, zal ik maar zeggen.
- Je bent aardig op de hoogte....
- Maar dat stukje "vrouw" vond ik wel aardig, als je tenminste meent, wat je schreef. Want bij jou weet je het maar nooit. En als je nog eens in die kroeg komt, doe dan de groeten aan Kees.
- Waar ken je díe nou weer van? Toch niet van de "Wasknijper"?
- Nee hoor, daar mag hij helemaal niet komen. Nog een tip: maak de links naar andere sites eens wat duidelijker. Ze zijn nauwelijks te zien. Andere kleur of gewoon: Klik hier.
- De vrouw zij geloofd en geprezen....
- Wat zei je? 
- Dat ik weer even verder ga met het beantwoorden van de post.
- Wordt er dan zoveel op je stukjes gereageerd?
- Ik mag niet klagen.
- Wat gek. Op mijn weblog reageert nooit iemand, op een man uit Brazilië na, maar daar heb ik niet zo veel aan.
- Verschil moet er zijn. Misschien moet je je weblog wat aantrekkelijker maken..... Met wat leuke verhaaltjes bijvoorbeeld....
-------
De vrouw zij geloofd en geprezen. Lastig hoor, die Nederlandse taal. Want geloofd is zowel het voltooid deelwoord van loven als van geloven.  En welk van de twee wordt hier nu bedoeld? Er is tenslotte een wereld van verschil tussen loven en geloven. Ach, u mag dat ook zelf bepalen. Doorhalen dus, wat niet van toepassing wordt geacht.

(Ge)wild

Vrouwen liggen op dit moment goed in de markt. Het woordje "liggen" bevalt me in dit verband weliswaar niet zo erg, maar de uitdrukking wil het nu eenmaal zo, dus leg ik me er maar bij neer. Al neem ik aan, dat staande vrouwen even goed in de markt liggen. Feit is, dat momenteel overal vrouwen worden gezocht. De boeren gaan voorop. Wekelijks gaat zowat de complete agrarische wereld op zoek naar een vrouw, terwijl het niet-agrarische deel van de bevolking gespannen toekijkt. In ieder mens schuilt toch wel iets van een voyeur. Ik geloof, dat het Levi Weemoedt was, die al dichtte:


Hij loerde door het gaatje van de deur
En stond toen oog in oog met een voyeur.


Maar niet alleen boeren zijn op zoek. Dinsdag las ik in de krant: "Helikopter zoekt vrouw". De reden was wel een volstrekt andere, maar toch. En in een iets meer dan 400 zielen tellende buurtschap onder Loppersum is de leiding van een zieltogend schooltje een (You Tube-)actie begonnen onder de titel "School zoekt vrouw". Blijkens de toelichting met de uitdrukkelijke bedoeling om via het mannenoverschot ter plaatse het aantal leerlingen van het schooltje weer zo snel mogelijk op het wettelijk vereiste minimum te brengen, en aldus de school voor sluiting te behoeden. 'De vrouw als voorbehoedsmiddel', zou je bijna denken. In dit geval ligt de vrouw dus letterlijk, en tevens aan de basis van het beoogde succes. Dat zal trouwens in het geval van de boeren uiteindelijk niet veel anders zijn. Maar het mag in ieder geval tot voldoening stemmen, dat de vrouw de wind mee én in de zeilen heeft. De vrouw blaast dus haar partijtje mee in het maatschappelijk leven. Sterker nog: De man danst naar de/het* pijpen van de vrouw.


* Wetende, dat er lezers zijn, die mij niet (altijd) serieus nemen en mij bovendien vaak (ten onrechte) van dubbelzinnigheden verdenken, zij hier opgemerkt en vervolgens wetenschappelijk gestaafd, dat zowel "De man danst naar de pijpen van de vrouw" als "De man danst naar het pijpen van de vrouw" correct Nederlands is en bovendien hetzelfde betekent. Zelfs als het woordje naar zou worden vervangen door tijdens. 
De ongelovige Thomas onder u overtuige zichzelve. Hier komt u alles te weten over het eeuwenoude fluitspelen en de invloed, die daarvan kan uitgaan.

Rust

Ik heb vandaag maar even vrij genomen,
Om wat van de uitslag bij te komen.
Al is de politiek dat nauw'lijks waard.
Dus ben ik morgen als vanouds paraat.

Stemming

Ik was al vroeg bij het stemlokaal, ondergebracht in de feestzaal van een party-centrum (alstublieft niet te lezen als partij-centrum) om op defensieve wijze mijn stem uit te brengen, dus niet om de betreffende partij mijn steun te geven, maar om te voorkomen, dat er te veel steun naar een andere partij zou gaan. Begrijpt u wel?
Groot was mijn verbazing, toen ik in het ochtendgloren Kees gewaar werd, de man, die gisteravond in café "Slok-op" nog kond deed van het feit "er niet aan te beginnen".
- Toch maar gaan stemmen, Kees?
- Om de drommel niet. Ik ben zogezegd stemming aan het kweken. Kijk...
En hij overhandigde me een A-viertje, waarop te lezen stond:


Het voormalig opperhoofd van Amsterdam,
Ene Cohen, maar zonder enige cohesie,
Tot prins gekozen op Bos' afscheidsfeessie,
Bleek plotseling een splijt- en vliegenzwam.


Hij vergiftigt als potsierlijke partij-piraat,
Ons kwetsbaar cultureel en politiek klimaat.
Nee, met zo'n man aan't nationale roer,
Is ons landje heel snel naar z'n mallemoer.


- Dat is in ieder geval duidelijke taal, Kees.
- Dacht ik. Zou je dat velletje ergens kunnen ophangen? En mocht je nog een strijkijzer nodig hebben...

Slok-op

In "Slok-op" heerste gisteravond de gezelligheid, die een dorpscafé doorgaans kenmerkt en betaamt. Ik was wat laat, maar vond aan de bar nog een plekje tussen een onvrede met het leven uitstralende man en een ietwat wulps ogende dame, overigens niet uit "het leven", want dát leven kennen ze hier niet. Voor zover ik weet althans.
"Ik begin er niet meer aan", zei de man naast me, tegen niemand in het bijzonder.
"Waar begin je niet meer aan, Kees?" wilde de vrouw aan de andere kant naast me weten.
"Ik stem niet meer. Ik had toch al geen hoge pet op van de politiek, maar nu kunnen ze me helemaal de bout hachelen".
"Wat is er dan mis met de politiek, Kees?" vroeg de vrouw achter me langs.
"Wat er mis is? Alles! Het zijn net een stel kwajongens. Vroeger stond je voor je eigen idealen en principes, ramde je jezelf op de borst, omdat je stond voor een goede zaak. Tegenwoordig geven ze alleen maar af op de tegenstander. Neem nou die Job of Joop. Ik heb nog nooit zo'n kinderachtige man gezien. Laat ze die maar weer gauw naar de crèche sturen. Met een oppasser erbij, want anders wordt ie nog misbruikt. Stelletje kleuters!"
"Nou Kees, het zit je wel hoog hè?" zei de vrouw nu vóór me langs, daarbij het nodige op de bar leggend.
"Ik wil er niks meer over horen. Chef, geef die man hier nog maar een borrel. Truus, jij ook nog eentje?"
"Omdat je zo aandringt" zei Truus.
"Drong jij maar eens aan", mompelde Kees, nauwelijks verstaanbaar.
"Wat zei je, Kees?"
"Dat geld bij mij thuis kennelijk geen rol meer speelt...."
"Hoe dat dan?"
'Komt mijn vrouw vanmiddag met vier strijkijzers thuis..."
"Vier strijkijzers? Wat moet een mens nou met vier strijkijzers?"
"Dat vroeg ik me ook af, dus ik zeg tegen Mien: "Mens, wat moet jij nou met vier strijkijzers?"
"En?"
"Wat dacht je? Ze waren in de aanbieding: bij aankoop van drie merkartikelen het vierde gratis. Nou, zei Mien, zo'n kans krijg ik niet iedere dag. En die aanbieding gold niet alleen voor pannen, maar ook voor strijkijzers. Zo maar 60 Euro cadeau gekregen. Dat zei ze".
"Ach Kees, zit er maar niet over in. Misschien gaat er wel eens eentje kapot. Hoef je niet meteen helemaal naar de winkel".
"Vrouwen en uien: je krijgt er tranen van in je ogen".
"Rook je nog steeds, Kees?"
"Sjekkies".
"Dan heb ik nieuws voor je. Ondanks de accijnsverhoging per 1 maart is een pakje Drum niet duurder geworden. Dat is het goede nieuws. Nu het slechte: Er zit wel een paar gram minder in. Ik heb even uitgerekend, dat als dit zo doorgaat, de prijs van een pakje Drum over tien jaar nog steeds hetzelfde is als tien jaar geleden. Alleen zit er over tien jaar niks meer in". 


Omdat de communicatie tussen Kees en Truus zich dan weer eens voor en dan weer eens achter me langs voltrok, stelde ik Truus voor om van plaats te verwisselen: "Dat praat wat makkelijker".
"Nee hoor jongen, blijf jij maar rustig zitten", zei ze moederlijk, terwijl ze mijn dochter had kunnen zijn.
"Ik ga naar huis Kees", zei Truus even later. "Loop je nog even mee. Want geld speelt nou geen rol meer, zei je toch?"


Soms is het leven ondoorgrondelijk.